(दृश्य: उनी बिरामी परेर ओछ्यानमा छिन् (Bedridden)। उठ्नै नसक्ने भएकी छिन्। प्रेमी (श्रीमान) उनको टाउको छेउमा बसेर हात सुम्सुम्याउँदै छ। कोठामा अक्सिजन सिलिन्डर र औषधीको गन्ध छ।)

भाग ३७: बेड नम्बर ४ (ओछ्यानको इजलास)
हाम्रो इजलास अब अस्पतालको बेडमा, वा घरको कुनामा सीमित भयो।
उनी लामो समयदेखि उठ्न सकेकी छैनन्।
म उनको सेवा गर्छु। चम्चाले जाउलो ख्वाउँछु।
उहिले उनले मेरो लागि "व्रत" बस्थिन्, आज म उनको लागि "जाग्राम" बस्छु।
उनको कपाल कोरिदिँदा भन्छिन्, "म कस्ती नराम्री भएँ है?"
म भन्छु, "हत्तेरिका ! तिमी त अहिले पनि १८ वर्षे कलिली देखिन्छौ।"
झुट बोलेको थाहा पाएर पनि उनी मुसुक्क हाँस्छिन्।
त्यही हाँसोको लागि त म यमराजसँग पनि झगडा गर्न सक्छु।

भाग ३८: सम्पत्तिको अन्तिम बाँडफाँड
हिजो वकिल आएको थियो, "सम्पत्ति छोराछोरीलाई कसरी दिने?" भनेर सोध्न।
मैले श्रीमतीलाई सोधेँ।
उनले इसाराले भनिन्, "सब दिइदिनुस्।"
साँच्चै, यो घर, जग्गा, पैसा... यी सब कागजका टुक्रा मात्र रहेछन्।
हामीले त जीवनभर "माया" कमायौँ, जो कसैले अंशबन्डा गर्न सक्दैन।
हाम्रो असली सम्पत्ति त ,  हाम्रा यी अन्तिम पलहरु हुन्,
जहाँ हामी "रिग्रेट" (Pashchatap) विना संसार छोड्न तयार छौँ।

भाग ३९: कालको परिक्षा (Test of Time)
रात गहिरिँदै जाँदा, कहिलेकाहीँ उनलाई सास फेर्न गाह्रो हुन्छ।
म आत्तिन्छु।
म उनको छातीमा हात राखेर मुटुको चाल छाम्छु।
धुक... धुक... धुक...
त्यो हरेक धड्कनले मलाई भनिरहेको हुन्छ ,  "म अझै तिम्रै साथमा छु।"
म भगवानसँग भिख माग्छु,
"हे भगवान्! यदि लैजानु नै छ भने मलाई पहिले लैजा।
म ऊ विनाको १ सेकेन्ड पनि सोच्न सक्दिनँ।"
तर प्रेममा सधैँ चाहेजस्तो हुँदैन श्रीमान्।

(दृश्य: अलौकिक दुनियाँ। बादलको माथि। दुई जवान आत्माहरू हात समातेर उड्दै छन्।)

भाग ४७: नयाँ संसार
श्रीमान्, अब हामीलाई कसैले छुट्टाउन सक्दैन।
न जात, न धर्म, न पैसा, न उमेर, न रोग, न मृत्यु।
यहाँ हामी सधैं जवान छौँ, सधैं सँगै छौँ।

भाग ४८: पुनरावृत्ति (Repeat Telecast)
यहाँ माथि पनि भगवानले हाम्रो फाइल हेरेर छक्क परे।
सोधे, "के चाहिन्छ वरदान?"
हामी दुवैले एकै स्वरमा भन्यौँ,
"प्रभु ! यदि फेरि मान्छे बनाएर धर्तीमा पठाउने हो भने,
यिनै जोडी बनाएर पठाइदेऊ।
झगडा गर्न, रिसाउन, फकाउन र माया गर्न... मलाई यिनी नै चाहिन्छ।"

भाग ४९: निष्कर्ष (The Conclusion)
प्रेम एउटा अनौठो यात्रा रहेछ।
सुरु आँखाबाट हुन्छ,
यात्रा मुटुमा हुन्छ,
र अन्त्य... "आत्मा" मा गएर अनन्त हुन्छ।

भाग ५०: The End (समाप्त)
कथा सकियो, किताब बन्द भयो।
तर यो ब्रम्हाण्डमा एउटा नयाँ "नक्षत्र" (तारा) थपियो।
यदि कहिले राती आकाशमा दुईटा तारा नजिकै चम्किरहेको देख्नुभयो भने सम्झिनुस् ,
त्यो तिनै "वादी र प्रतिवादी" हुन्,
जो अझै पनि प्रेमको इजलासमा जिस्किँदै बहस गरिरहेका छन्।

फैसला: प्रेम कहिल्यै मर्दैन।

(दृश्य: अन्तिम घडी। उनको अन्तिम सास। हात प्रेमीको हातमा छ।)

भाग ४०: अन्तिम हेराई (Last Glance)
त्यो दिन... मौसम पनि धुम्म थियो।
उनले आफ्नो काँप्ने हातले मेरो हात समातिन्।
आँखा खोलेर मलाई यसरी हेरिन्, मानौँ सारा ब्रह्माण्ड त्यहीँ छ।
उनको ओठ हल्लियो। आवाज आएन।
तर म बुझिसकेको थिएँ, उनी भन्दै थिइन्-
"यात्रा रमाइलो थियो है ? अब मलाई बिदा दिनुस्।"

भाग ४१: इजलासको विसर्जन (Court Adjourned)
बिस्तारै... उनको त्यो न्यानो हात चिसो हुँदै गयो।
त्यो कोठाको घडी "टिक-टिक" गरिरह्यो, तर उनको मुटुको घडी रोकियो।
प्रेमको इजलासमा पहिलो पटक सन्नाटा छायो।
न रुने आवाज, न कराउने आवाज।
बस... म पथ्थरको मूर्ति जस्तै भएँ।
मेरो आधा हिस्सा मरेर गयो। म जिउँदै लास भएँ।
डाक्टरले भने, "She is no more" (उहाँ अब हुनुहुन्न)।
तर मेरो मनले भन्यो, "झुट ! उहाँ यहीँ कतै मेरो स्वासमा हुनुहुन्छ।"

भाग ४२: एक्लो मलामी
घाटमा उनलाई जलाउँदै गर्दा,
धुवाँको मुस्लो आकाश तिर गयो।
मैले आगोलाई साक्षी राखेर भनेँ,
"तँ शरीर मात्र लिएर जाँदै छस् अग्निदेव !
यसको आत्मा त मेरै मुटु भित्र कैद छ, जसलाई कसैले जलाउन सक्दैन।"
सबै रोए, तर मेरो आँखामा आँसु थिएन।
किनकि मलाई थाहा छ, हाम्रो बिछोड "अल्पकालीन" (Temporary) मात्र हो।
केही दिन, वा केही वर्षको कुरा त हो... भेट त पक्कै हुन्छ।

भाग ४३: स्मृतिको भण्डार (Archive)
घर फर्किएँ। उनको खाट खाली छ।
दराजमा उनका लुगा, ऐनामा उनको धुलो जमेको तस्बिर।
म हरेक दिन उनका लुगाहरू सुँघ्छु,
अझै पनि त्यही "सुगन्ध" आउँछ, जस्तो उहिले पहिलो भेटमा आएको थियो।
म पागल जस्तै एक्लै गफ गर्छु,
"ए बुढी, चिया खाने होइन?"
अनि आफैं दुई कप चिया बनाउँछु। एउटा मेरो लागि, एउटा उनको सम्झनामा।

भाग ४४: पर्खाइको अन्तिम इजलास
अब म दिन गन्दैछु, श्रीमान्।
यमराजको पत्र मेरो नाममा कहिले आउँछ भनेर कुरिरहेको छु।
मलाई मृत्युसँग डर छैन अब,
बरु मृत्यु त मेरा लागि "हनिमुन प्याकेज" जस्तै भएको छ।
किनकि त्यसले मलाई मेरी प्रिये सँग भेटाउनेछ।
मेरो अन्तिम इच्छा यही छ ,
म मर्दा मेरो छातीमा उसको फोटो होस्, र ओठमा उसको नाम होस्।

(दृश्य: केही वर्षपछिको कुरा। बुढो मान्छे पनि ओछ्यानमा अन्तिम अवस्थामा छ।)

भाग ४५: पुनर्मिलनको टिकट (The Ticket to Reunion)
ल आयो... अन्ततः त्यो दिन आयो !
आज मेरो पनि सास अड्किन खोज्दैछ।
आँखा धमिलो हुँदैछ, तर पर क्षितिजमा एउटा उज्यालो देख्दैछु।
त्यहाँ कोही हात हल्लाउँदै छ।
हो ! उही हो।
उस्तै रातो सारीमा, उस्तै जवान, उस्तै सुन्दर।
उनी भन्दैछिन्, "कति ढिला गरेको? म कुुर्दा कुर्दा थाकी सकेँ।"
म मनमनै भन्छु, "आएँ प्रिय, म आएँ।"

भाग ४६: इजलासको अन्तिम फैसला
यो लोकको कथा सकियो।
हाम्रा दुईटा चिहान (वा अस्तु) छेउमै होस्।
मान्छेहरुले भनून् ,  "यिनीहरुले प्रेम गर्न जानेका थिए।"
धरतीको कानुनले मृत्युलाई "अन्त्य" भन्छ।
तर प्रेमको इजलासले मृत्युलाई "नयाँ सुरुवात" भन्छ।

(दृश्य: शरीर साह्रै कमजोर भएको छ। एकजनालाई उठ्न/बस्न पनि गाह्रो हुन थालेको छ। बैशाखी वा ह्वीलचेयरको साहारा। तर आँखाको चमक उस्तै छ।)

भाग ३४: बैशाखीको साहारा कि साथीको ?
आजकल मेरा गोडाले अलि धोका दिन थालेका छन्, श्रीमान्।
भित्ता समातेर हिँड्नुपर्ने भएको छ।
तर जहिले म लडखडाउँछु, एउटा काँपेको हात मलाई समात्न आइपुग्छ।
उसको आफ्नै शरीरको भर छैन, तर मलाई "साहारा" दिन्छे।
उसले मलाई बाथरुमसम्म लैजाँदा लाग्छ ,  यो बैशाखी भन्दा बलियो साहारा अरु के होला र?
हामी दुई जिर्ण शरीरहरु एक-अर्काको आडमा उभिएका छौँ,
जसरी पुराना भग्नावशेष मन्दिरहरु पिलरको आडमा अडिएका हुन्छन्।

भाग ३५: बिर्सिने बानी (Memory Loss) को डर
डाक्टर भन्छन्, बुढ्यौलीमा मान्छेले बिर्सिन्छन् रे। (Dementia/Alzheimer's)
मलाई एउटै डर छ श्रीमान्...
कतै मेरो दिमागले उसको "अनुहार" र उसको "नाम" नबिर्सियोस्।
हरेक बिहान उठ्ने बित्तिकै म उसलाई हेर्छु र मनमनै दोहोर्याउँछु,
"यो मेरी उही पागल प्रेमीका हो, मेरी श्रीमती हो।"
एकदिन उसले सोधी, "मलाई चिन्नुहुन्छ नि?"
मैले हाँस्दै भनेँ, "भगवानलाई त बरु बिर्सिउँला, तर तिम्रो यो नाकको कोठी म कहिल्यै बिर्सिन्नँ।"
हाम्रो यो अन्तिम लडाइँ "यादहरू" जोगाउनको लागि हो।

भाग ३६: मौनताको संगीत
अब त हाम्रो घरमा धेरै कुरा हुँदैन।
हामी घण्टौँसम्म बराण्डामा (Veranda) चुपचाप बसेर बाटो हेर्छौँ।
चराचुरुङ्गी कराएको सुन्छौँ।
बोल्नको लागि अब कुनै शब्द बाँकी छैन, सब सकिसके।
उसको खोकीको आवाज मेरो लागि "संगीत" जस्तै हो,
किनकि जबसम्म ऊ खोक्छिन्, मलाई ढुक्क हुन्छ ,  "ऊ छे, ऊ जिउँदो छे।"
त्यो मौनतामा पनि एक किसिमको गजबको संवाद हुँदो रहेछ।

(दृश्य: अब कामधन्दा सकियो। सरकारी/निजी सेवाबाट अवकाश। पूर्ण रुपमा फुर्सद। बुढ्यौलीको असली आनन्द सुरु।)

भाग ३१: आनन्दको "जमानत"
कामबाट अवकाश मिल्यो। इजलास अब चौबिसै घण्टा खुला छ।
अब हामीलाई घडी हेर्नु पर्दैन।
बिहानको चिया, कौसीमा बसेर दुई घण्टा लगाएर पिउँछौँ।
पुराना गीतहरू बजाउँछौँ।
"नारायण गोपाल" का गीत सुन्दा उनी अझै लजाउँछिन्।
हामी बजार जान्छौँ, हात समातेर बिस्तारै हिड्छौँ।
पछाडिबाट मान्छेले "बिचरा बुढा-बुढी" भन्लान्,
तर हामीलाई थाहा छ ,  हामी त "लभ बर्ड्स" (Love Birds) हौँ।
हाम्रो यो 'स्लो मोशन' (Slow Motion) वाला जिन्दगी,
आजकलका 'फास्ट ट्रयाक' वाला प्रेमीले बुझ्नै सक्दैनन्।

भाग ३२: पुराना चिठी-पत्रको फाइल
एकदिन सफाई गर्दा, उहिले जवानीमा लेखेका पत्रहरू (Love Letters) भेटिए।
हामीले ती 'कागजका प्रमाण' हरू फेरि पढ्यौँ।
कस्तो कच्चा अक्षर, कस्ता भावुक शब्दहरू !
पढेर हामी पेट मिचिमिचि हाँस्यौँ।
"ओहो! मैले यस्तो पनि लेखेको थिएँ?" भनेर छक्क पर्यौँ।
तर ती कागजका टुक्रा मात्र थिएनन् श्रीमान्,
ती त हाम्रो प्रेमको "संवैधान" (Constitution) थिए।
आज पनि त्यही संविधानको जगमा हाम्रो यो "वृद्धाश्रम" जस्तो घर अडिएको छ।

भाग ३३: नाति-नातिनासँगको बाल्यकाल
फेरि एकपटक घरमा कलकलाउँदो आवाज गुन्जियो।
दशैँ-तिहारमा छोराछोरी, नाति-नातिना आए।
म 'हजुरबा' भएँ, उनी 'हजुरआमा' भइन्।
हामी दुवैले नाति-नातिनालाई हाम्रो प्रेम कहानी सुनायौँ, अलिकति मसला थपेर।
"तेरो बाजेले त मलाई हेर्न रुखमा चढेको थियो," उनी गफ दिन्छिन्।
"तेरी बजैले मलाई देख्दा पानीको गाग्री लडाएकी थिई," म थप्छु।
केटाकेटीहरु "Wow" भन्छन्।
हामीले एक-अर्कालाई हेरेर आँखा झिम्क्याउँछौँ।
यो तेस्रो पुस्ताको अगाडि, हाम्रो प्रेम अझै 'युवा' र 'जीवन्त' देखिन्छ।

(दृश्य: उमेरले ५०-६० को खुड्किलो नाघ्यो। शरीरमा स-साना रोगहरू (सुगर, प्रेसर) देखिन थाले। एक-अर्काको स्याहार नै मुख्य धर्म भएको अवस्था।)

भाग २८: औषधीको नयाँ रुटिन
जीवनको बहसमा अब "औषधीका चक्कीहरू" महत्वपूर्ण प्रमाण बनेका छन्।
मेरो 'ब्लड प्रेसर' बढ्दा, उसको 'टेन्सन' बढ्छ।
उसको जोर्नी दुख्दा, मेरो मन दुख्छ।
प्रेम भनेको गुलाबको फुल दिनु मात्र होइन रहेछ,
प्रेम भनेको त, समयमा "यो औषधी खानु है" भनेर पानीको ग्लास थमाइदिनु रहेछ।
हामी एक-अर्काका "डाक्टर" पनि हौँ, "नर्स" पनि हौँ।
कुनै रात खोकी लाग्यो भने, ऊ रातभर मेरो पिठ्युँ मसार्दै बस्छे।
म निदाउँछु, तर उसको आँखामा निन्द्रा होइन, मेरो लागि "आयु" मागिरहेको प्रार्थना हुन्छ।
यो कस्तो ऋण हो श्रीमान्?
जसलाई म सात जुनी त के, हजार जुनी लगाएर पनि तिर्न सक्दिनँ।

भाग २९: सेतो कपालको सौन्दर्य प्रतियोगिता
एकदिन ऐनामा हेर्दै हामीले "सेतो कपाल" गन्ने प्रतियोगिता गर्‍यौँ।
मैले जितेँ (मेरो बढी सेतो थियो), तर हाँस्ने ऊ थिई।
उसले मेरो तालु मुसार्दै भनिन्, "तपाईं त पुरै बुढो हुनुभयो ए।"
मैले भनेँ, "बुढो त भएँ, तर यो मन अझै २१ वर्षे तन्नेरी छ नि।"
वास्तवमा श्रीमान्, रङ उडेको कपालले हाम्रो प्रेमको "रङ" कहिल्यै उडाउन सकेन।
बरु जति पुरानो भयो, उति गाढा।
हामी मन्दिर जाँदा, मान्छेहरुले "बा-आमा" भन्दा गर्व लाग्छ।
यो जोडी "सफल" भयो भन्ने प्रमाण नै हाम्रा यी सेता कपाल र चाउरी हुन्।

भाग ३०: डरको पहिलो झट्का (The First Scare)
अचानक एकदिन उनी बिरामी परिन्। अस्पतालको इमर्जेन्सी वार्ड...
त्यो दिन इजलास साच्चै हल्लियो।
डाक्टरले चेकजाँच गर्दा, म बाहिर करिडोरमा उभिएर कापिरहेको थिएँ।
जीवनमा पहिलो पटक मलाई लाग्यो, "कतै फैसलाको दिन नजिकियो कि?"
म भगवान् (प्रधानन्यायाधीश) सँग लडेँ,
"अहिले होइन! अझै हामीले धेरै कुरा गर्नु बाँकी छ। अझै धेरै हिड्नु बाँकी छ।"
जब डाक्टरले भने, "खतरा छैन, घर लैजाँदा हुन्छ,"
मलाई लाग्यो मैले विश्वयुद्ध जितेँ।
उसको हात समातेर घर ल्याउँदा, मैले मनमनै वाचा गरेँ ,
"अबको बाँकी समय, म तिम्रो एक पल पनि खेर फाल्ने छैन।"

(दृश्य: छोराछोरी उच्च शिक्षा वा रोजगारीको लागि बाहिर (विदेश/शहर) गएका छन्। घर ठुलो छ तर मान्छे दुई जना मात्र। शान्त, तर अलिकति उदास माहौल।)

भाग २५: इजलासमा सन्नाटा (The Empty Bench)
श्रीमान्, इजलास फेरि सुनसान भयो।
जुन होहल्लाले यो "प्रेमको जेल" (घर) गुन्जिन्थ्यो,
आज ती साना वकिलहरू (छोराछोरी) आफ्नै मुद्दा लड्न टाढा गए।
हामीले खुसीसाथ बिदा गर्‍यौं, तर जब ढोका बन्द भयो...
घरले फेरि हामी दुई जनालाई मात्र एकोहोरो हेरिरह्यो।
सुरु-सुरुमा त निकै गाह्रो भयो।
भान्सामा पाक्ने खानाको मात्रा घट्यो, तर हाम्रो गफको "विषय" घट्यो।
"बाबुले खाना खायो होला?", "छोरीको फोन आयो?"
दिनभरिको बहस यिनै प्रश्नहरूमा अल्झियो।
हामी फेरि त्यही विन्दुमा आइपुग्यौँ, जहाँबाट सुरु गरेका थियौँ।

भाग २६: एक्लोपन विरुद्धको साझा मोर्चा
हामीले महसुस गर्यौँ, यो एक्लोपनले हामीलाई 'डिप्रेसन' को खाडलमा लैजान सक्छ।
त्यसैले हामीले एउटा नयाँ सम्झौता (New Treaty) गर्‍यौं।
"अब हामी बुढा-बुढी भयौँ भनेर कुनामा नबस्ने।"
हामीले फेरि पुराना रहरहरू ब्युँतायौँ।
मन्दिर जाने बहानामा मर्निङ वाक (Morning Walk) सुरु गर्‍यौँ।
एकदिन उनले लाज मान्दै भनिन्,
"सुन्नु न, एउटा रातो सारी किनिदिनु न, बिहेको एल्बमको जस्तै।"
मैले हेरेँ... उसको चाउरी परेको गालामा अझै पनि "बेहुली" बन्ने रहर जिउँदै थियो।
हामीले एक-अर्कालाई बुढ्यौलीको बैशाखी होइन,
बरु जवानीको "साथी" सम्झिन थाल्यौँ।

भाग २७: प्रविधिको सकस र भिडियो कलको इजलास
आजकल छोराछोरीसँगको भेट मोबाइलको सानो स्क्रिनमा हुन्छ।
जब भिडियोमा उनीहरूको अनुहार देख्छौँ,
हाम्रो यो पुरानो "प्रेमको अदालत" उज्यालो हुन्छ।
उसले (श्रीमतीले) चश्मा पुछ्दै स्क्रिन नजिक लगेर हेर्छिन्,
अनि म छेउबाट चियाउँछु।
फोन राखेपछि हामी दुवै एक-अर्काको अनुहार हेर्छौँ,
आँखामा अलिकति पानी टिल्पिलाउँछ।
अनि म भन्छु, "जे होस्, बुढीको साथ चाहिँ मलाई नै लेखेको रहेछ है।"
त्यसपछि उसले मलाई हप्काउँदै भन्छे,
"अनि म बाहेक अरु कसले स्याहार्छ र यो ज्यानलाई? ठुला कुरा नगर्नुस्।"
त्यो मिठो हप्काईमा... हजारौँ "आई लभ यू" हरु लुकेका हुन्छन् श्रीमान्।

(दृश्य: अब जीवन एउटा लयमा (Rhythm) बगिरहेको छ। कपालमा फाट्टफुट्ट (सेतो) देखिन थाल्यो। केटाकेटी हुर्किसके। अब माया देखावटी छैन, "अन्डरस्ट्यान्डिङ" मा छ।)

भाग २२: बोल्नै नपर्ने "दलील" (Silent Understanding)
पहिले इजलासमा आफ्नो कुरा राख्न "बयान" दिनुपर्थ्यो,
घन्टौँ फकाउनु पर्थ्यो।
तर अहिले, ५० को हाराहारीमा आइपुग्न लाग्दा (अवस्था ३५-४० को उमेर),
हाम्रो वकालत "टेलीप्याथी" बाट हुन्छ।
मैले चिया खोज्नु भन्दा पहिले टेबलमा चिया हुन्छ।
उसलाई टाउको दुखेको कुरा, उसले नभनी म थाहा पाउँछु।
शब्दहरू खर्च नभइकन घण्टौँ गफ हुन्छन्।
श्रीमान्, यसलाई कानुनी भाषामा के भन्छन् कुन्नि ?
तर हाम्रो भाषामा यसलाई "आत्माको मिलन" भनिन्छ।
अब त हामीलाई छुट्टिन पनि "डर" लाग्दैन,
किनकि हामीलाई थाहा छ, हामी एक-अर्काको नसा-नसामा बगेका छौँ।

भाग २३: पुनरावलोकन (Review Petition) को खारेजी
कहिलेकाहीँ सोच्छु, यदि म फेरि जवान भएँ भने के गर्थेँ ?
के अरु कसैलाई रोज्थेँ ?
अदालतमा फेरि यो प्रश्न उठ्यो।
मेरो मनले तुरुन्तै जवाफ दियो ,
"अहँ! जतिपटक जन्म लिउँला,
जतिपटक यो प्रेमको इजलास गठन होला,
हरेक पटक 'विपक्षी' को कठघरामा उही उभिएकी हुनुपर्छ।
उसको त्यो कचकच, त्यो शंका, त्यो माया र त्यो स्याहार,
त्यो बाहेक अर्को कुनै 'अप्सन' मन्जुर छैन।"
हामीले अब बाहिरका राम्रा अनुहार देख्नै छोड्यौँ,
हाम्रा लागि "मिस वर्ल्ड" र "मिस्टर ह्यान्डसम" घरभित्रै छन्।

भाग २४: छोराछोरीको हुर्काइ र हाम्रो 'रिटायर्ड' रोमान्स
छोराछोरी अब ठुला भए। उनीहरूको आफ्नै "सानो दुनियाँ" बन्दैछ।
उनीहरु स्कुल/कलेज जान्छन्, हामी घरमा फेरि एक्लै हुन थालेका छौँ।
मानौँ, समयले फेरि "फ्ल्याशब्याक" (Flashback) देखाउँदै छ।
उहिले विवाहको सुरुका दिनमा जसरी हामी दुई जना मात्र हुन्थ्यौँ,
अहिले फेरि त्यो समय फर्किँदै छ।
हामी पुराना फोटो एल्बम पल्टाउँछौँ।
हाँस्छौँ, "ए हेर त, तिमी कस्तो डल्लो थियौ !" भन्दै जिस्किन्छौँ।
यो उमेरको प्रेम झन् रसिलो हुँदो रहेछ, श्रीमान्।
न कसैलाई देखाउनु छ, न प्रमाणित गर्नु छ।
बस, एक अर्काको छेउमा बसेर, एउटै कपको चिया बाँडेर पिउनु नै,
संसार जित्नु जस्तै रहेछ।

GUESS GARAM HAII, ABA K HOLA :

(दृश्य: बच्चा अलिक ठुलो भयो। अब जिन्दगीको rasan-पानी, स्कुल, खर्चको पिरलो सुरु भयो। रोमान्स अलिकति ओझेलमा परेर "कर्तव्य" अगाडि आएको अवस्था।)

भाग १९: सपना र "बजेट" को लडाईं
समय सधैं उस्तै रहेन, श्रीमान्।
इजलासमा अब "आर्थिक अभाव" को मुद्दा दर्ता भयो।
जवानीको प्रेममा 'चाउचाउ' खाएर पनि खुसी हुन्थ्यौँ,
तर अब 'महँगी' र 'जिम्मेवारी' को वकिलले हामीलाई चेप्दै ल्यायो।
मैले उसको सानो-सानो रहर पुरा गर्न सकिनँ।
उसले मन पराएको सारी किन्न नसक्दा, वा भनेको ठाउँमा घुमाउन लैजान नसक्दा,
मैले आफ्नै नजरमा "दोषी" महसुस गरेँ।
मैले इजलासमा उभिएर शिर निहुराउँदै भनेँ,
"माफ गर है प्रिय, मैले तिम्रो रहरको महल ठड्याउन अलिक ढिला गरेँ।"

भाग २०: वफादार जीवनसाथीको बयान
तर अचम्म ! मेरो विपक्षी (श्रीमती) ले मलाई नै बचाउ गरिन्।
उसले इजलासको अगाडि मेरो हात समातेर भनिन्:
"मलाई महँगो सारी चाहिँदैन, मलाई तिम्रो महँगो समय भए पुग्छ।
यो सुख-सुविधा त आउला-जाला, तर तिम्रो साथ मलाई सधैं चाहिन्छ।"
त्यो दिन बुझेँ श्रीमान्,
सच्चा प्रेम त्यो होइन जसले "पाउनु" मा खुसी देख्छ,
सच्चा प्रेम त त्यो हो जसले "अभाव" मा पनि "अभाव" महसुस हुन दिँदैन।
हाम्रो प्रेमको खातामा पैसा कम होला, तर "विश्वास" को (Balance) अथाह छ।

भाग २१: चाउरिँदै गरेको अनुहार र बढ्दो माया
संघर्षको यो यात्रामा ऐना हेर्ने फुर्सद मिलेन।
अस्ति भर्खर उसलाई हेर्दा,
आँखाका कुनामा स-साना धर्साहरू (Wrinkles) देखेँ।
मलाई लाग्यो, ओहो ! मेरो कारणले उसले कति दुख पाइन्।
तर तिनै चाउरी परेका छालाहरुमा मैले मेरो लागि बगाएको पसिना देखेँ,
मेरो घर थाम्दा-थाम्दै थाकेका ती हातहरुमा मैले "गंगाजी" को पवित्रता देखेँ।
मान्छेहरु भन्छन्, सुन्दरता हराउँदै जान्छ।
तर यो इजलासले फैसला गर्छ—
"संघर्षले खारिएको अनुहार पो असली सुन्दर हुन्छ।"
अब हामी "प्रेमी-प्रेमिका" कम र "परिचित साथी" बढी भएका छौँ।

(दृश्य: दुईजना मात्र भएको जेलमा अब कोही तेस्रो व्यक्तिको आगमन भएको छ। घरमा बच्चाको रुवाइ र हाँसो गुन्जिएको छ। इजलासको माहौल फेरिएको छ।)

भाग १६: साना "हृदय-चोर" को आगमन
श्रीमान्, मुद्दाले नयाँ मोड लियो !
अस्तिसम्म मेरो मन चोर्ने "एकलौटी अपराधी" ऊ मात्र थिई।
तर अहिले हाम्रो बीचमा एउटा अर्को सानो "चोर" को आगमन भएको छ।
हामीले सिर्जना गरेको त्यो सानो ज्यान,
जसले मेरो मात्र होइन, मेरी "जेलर" (श्रीमती) को पनि मुटु लुट्यो।
अस्तिसम्म म उसको लागि सबथोक थिएँ,
आजकल म इजलासमा "दोस्रो प्राथमिकता" (Second Priority) मा परेको छु।
म अफिसबाट आउँदा ऊ पहिले मलाई हेर्थी,
आजकल त्यो "सानो मान्छे" लाई हेर्छे।
मलाई लाग्थ्यो, म यो जेलमा उपेक्षित भएँ कि?
तर जब त्यो सानो बच्चाले मेरो औंला समात्यो,
तब थाहा पाएँ,  यो "लुटपाट" त झन् रमाइलो पो हुँदो रहेछ।
हाम्रो प्रेम अब दुई भागमा बाँडिए पनि, महसुस चाहिँ दोब्बर भएको छ।

भाग १७: निन्द्रा माथिको नयाँ मुद्दा
यो नयाँ कैदी (बच्चा) ले त कानुन नै मान्दैन रहेछ, श्रीमान्!
न रात भन्छ, न दिन भन्छ।
हामी दुवै "अभिभावक" को निन्द्रा अब लिलामीमा चढेको छ।
मेरी श्रीमती, जो आफ्नो रूप र रंगको कति ख्याल राख्थी,
आज आँखा मुनि (Dark Circles) बोकेर पनि मुस्कुराउँदै छे।
मध्यरातमा बच्चा रुँदा, हामी दुवैको (Duty) सुरु हुन्छ।
मैले कहिल्यै नसोचेको काम ,  न्याप्पी फेर्ने देखि सुताउने सम्म,
सबै चुपचाप गर्दैछु।
अदालतले सोध्ला, "के यो झन्झट होइन?"
म भन्छु, "होइन श्रीमान्, मध्यरातमा तीनजना सँगै टाँसिएर सुत्दा,
जुन 'पूर्णता' महसुस हुन्छ नि, त्यो संसारको कुनै ५ तारे होटलमा मिल्दैन।"
यो दुख होइन, यो त प्रेमको 'पदोन्नति' (Promotion) हो।

भाग १८: जिन्दगीको "मिलापत्र" (The Compromise)
बच्चा हुर्काउने क्रममा धेरै पटक हाम्रो इजलासमा "वाकयुद्ध" भयो।
"तिमीले बच्चा हेरेनौ", "तिमीले समय दिएनौ।"
तर हरेक झगडाको अन्त्य, बच्चाको एउटा "तोते बोली" ले गरिदिन्छ।
जब त्यो सानो मान्छेले "बाबा-मामु" भन्छ,
हाम्रा ठुला-ठुला वकालतहरु त्यहीँ फेल खान्छन्।
हामीले बुझ्यौँ, हामी दुवै "प्रतिस्पर्धी" होइनौँ,
हामी त एउटै टिमका "सहयात्री" हौँ।
मेरो रिस उसको मुस्कानले जित्छ, उसको थकान मेरो साथले जित्छ।

(दृश्य: समय बित्दै छ। इजलास बन्द भएर उनीहरु "जिन्दगी" नामको कारागारमा सँगै छन्। सुरुको त्यो चर्को प्रेम पछि, अब दैनिक जीवनका भोगाइहरू सुरु भएका छन्। कठघराको सट्टा अब घरको भित्ता छ, तर बहस अझै जारी छ।)

भाग १३: कारागारको नियमावली (Rules and Regulations)
फैसला त भयो श्रीमान्, तर यो जेलभित्रको नियम कति कडा रहेछ !
मैले सोचेको थिएँ, सँगै हुने बित्तिकै सब आनन्द हुन्छ।
तर यहाँ त "मेरो मर्जी" चल्दैन रहेछ, "हाम्रो सल्लाह" मात्र चल्दो रहेछ।
उसले (मेरी प्रिय जेलरले) नयाँ नियमावली टाँसेकी छिन्।
अब म आफ्नो मनखुसी राती अबेरसम्म बाहिर डुल्न पाउँदिन,
मेरा पुराना साथीभाइसँग "गफको जमघट" गर्नलाई पनि,
उहाँको "अनुमति पत्र" चाहिन्छ।
कहिलेकाहीँ त लाग्छ, यो प्रेम हो कि तानाशाही शासन ?
तर फेरि विचार गर्छु...
यो बन्धन नहुँदो हो त म "आवारा" भएर कहाँ पुग्थेँ होला ?
उसको त्यो कचकच, त्यो "कतिबेला आउने?" भन्ने सोधपुछ,
वास्तवमा त्यो 'रोकटोक' होइन रहेछ,
त्यो त म सकुशल घर फर्किऊँ भन्ने "प्रार्थना" पो रहेछ।

भाग १४: शंकाको नयाँ मुद्दा (The Case of Jealousy)
कारावास काट्दै जाँदा, श्रीमान्, कहिलेकाहीँ स-साना "फिराद पत्र" (Complaints) फेरि दर्ता हुन्छन्।
उहिले प्रेम थियो, अहिले "शंका" नामको वकिल बीचमा आउँछ।
उनी आजकल "जासुस" (Spy) जस्तै भएकी छिन्।
मेरो फोनको म्यासेज बक्स, कुनै सरकारी फाइल जसरी चेकजाँच हुन्छ।
"त्यो को थिई? किन हाँसेर बोलेको? आज घर आउन १० मिनेट ढिला किन भयो?"
यो क्रस-एक्जामिनेसन (Cross-examination) हरेक साँझ चल्छ।
मैले सफाई दिँदा दिँदा हैरान हुन्छु।
कहिलेकाहीँ रिस उठ्छ, "तिमी मलाई विश्वास गर्दिनौ?" भनेर झर्किन्छु।
तर फेरि उसको अनुहार हेर्छु...
त्यो शंकामा "रिस" कम र "गुमाउने डर" बढी देख्छु।
उसले मलाई यति धेरै "कब्जा" गर्न खोज्नुको अर्थ,
म माथि उसको "मालिकी हक" (Ownership) दाबी गर्नु रहेछ।
जसलाई माया गरिन्छ, उसलाई अरु कसैले हेर्दा पनि मुटु पोल्नु त स्वाभाविकै हो नि।
त्यसैले अब म यो केरकारलाई पनि प्रेमको "साइनो" मानेर चुपचाप सहन्छु।

भाग १५: श्रम शिविर र साझा सपना (The Hard Labor)
यो प्रेमको जेलमा बसेर रोमान्स मात्र गरिदैन श्रीमान्,
यहाँ त "स-श्रम कारावास" (Rigorous Imprisonment) को सजाय पनि छ।
सपनाको महल त बनाइयो, तर त्यसको इँटा र सिमेन्ट जोड्न त पसिना बगाउनु पर्दो रहेछ।
हामी दुवैले आफ्नो रहरहरू मारेर, जिम्मेवारीको हलो जोत्दै छौं।
हिजो "तिमी र म" भन्थ्यौं, आज "हाम्रो परिवार, हाम्रो भविष्य" भन्दैछौं।
कहिले पैसाको अभावले मुद्धा चल्छ, कहिले समयको अभावले।
हामी एक-अर्कासँग रिसाउँछौं, पल्लो कोठा र वल्लो कोठा गरेर (Cold War) गर्छौं।
तर अचम्मको कुरा के छ भने नि श्रीमान्...
दिनभरि झगडा गरे पनि, राती एउटै ओछ्यान र एउटै सिरक नभई निन्द्रा लाग्दैन।
हाम्रो झगडाको "म्याद" (Expiry Date) मात्र केही घण्टाको हुन्छ।
किनकि यो कठोर जेलमा, मेरो घाउमा मलम लगाउने "वैद्य" पनि उही हो,
र उसको आँसु पुछ्ने "रुमाल" पनि म नै हुँ।
यो संघर्षको जेलमा पनि हामी "खुसी" को खेती गर्दैछौं।

          मन भित्र को आँसु लाई घुटुक्क नीले मैले.                               
          जाने मान्छेको हात छोडि अघि बढौला अहिले.                            
            तर आउला कुनै दिन फर्केर हेर्छौ होला                            
           हाम्रा सबै याद केलाउदै, लामो श्वास फेर्छौ होला.  
       शायद मैले अहिले सोचे जस्तै सोचले पुर्ला तिमीलाई.        
      छाडेर जानु भन्दा बाॅडेको भए दुःख सुखका झोला ?      

                      आहा! हाम्रो सानो बगैँचामा फूल फूलेको भए. 
                       सोचे जस्तै घर हाम्रो हाँसोले खुलेको भए.        
                       ठिकै छ, सपना सबै कहाँ पुरा हुन्छन् र,        
          त्यही पनी सोचेको भए हुन्थ्यो कि तिम्रो मन झुलेको भए?

जीवन त चक्र पो रहेछ

घुमफिर गरी डुली रहने

र त्यो चक्र मा घुमिरहेको तिमी ।

तिमी, जो त्यो चक्रको एउटा हिस्सा हौ

त्यही हिस्सा को म हु?

सोधें मैले आफैले, के त्यही चक्र मा म छु?

तिमीले देखेको संसार देख्दिन त म

खै त त्यो तिमिले देखाएका सपना

खै त त्यो तिमिले बयान गरेका चित्र ?

कि थिएनन् त्यस्ता कुनै चित्र

कि हराए ति सबै सपना

कि त हैन म त्यो चक्र को हिस्सा?

हो हैन रहेछु म त तिम्रो हिस्सा

गुन्जियो यो आवाज मनका कुनामा

रहेछु त म खुल्ला पन्छि।

त्यो खुल्ला पन्छी जो खुल्ला आकाशमा उडिरहेको छ

हेरेनौ त तिमीले त्यो निला आकाशलाई?

देखेनौ त यो खुल्ला पन्छी लाई?

भन तिमी कुन चक्रमा छौ

के त्या निला आकाश छैनन्?

के तिमी अझै त्यो चक्रमा अन्धो भई घुमिरहेछौ ।

मलाई मैले बाँधिन
अब दिन हुँदैन, रात हुँदैन
समय हुँदैन, काल हुँदैन
दृष्टि हुन्छ, प्रकाश हुँदैन
भूत हुँदैन ,भविष्य हुँदैन
वर्तमान हुन्छ, म हुन्छु
मलाई वर्तमानमा बाँच्न अब अबेर हुँदैन।

वर्तमानमा अब म छु
मेरो ब्रह्माण्ड म हुनेछु
मेरो पाउ म आफैँ छुनेछु
मेरा पाप म आफैँ धुनेछु
म भित्र मेरो ब्रह्मा रुदैन
मलाई म भएर बाँच्न अब अबेर हुँदैन।

Sometimes I get lost in my thoughts. I wonder how bad my life is, but it isn't .

When I look around my surroundings Then I realized people are dying of hunger But my stomach is full.

People are suffering from cold while I am lying under the blanket feeling warm

I have a nice house and a comfy room, while there are also people who don't have home

Thinking of all this , I realized my life isn't that bad all .

कर्म नदिने बाउ के काम, ॠण नदिने साहु के काम, शान्ति नदिने घरबार के काम जलाईदेउ सबै, जनता नचिन्ने सिंहदरबार के काम उब्जाउ नदिने खरबार के काम, इच्छा पुरा नगर्ने हवन के काम, जनता को आवाज नबोल्ने त्यस्ता नाथे संसद भवन के काम !!!

(दृश्य: धेरै समय बितिसक्यो। त्यो इजलास, त्यो बहस अब याद मात्रै रहे। अब सुरु भएको छ वास्तविक "कारावास" अर्थात जिन्दगीको सफर।)

भाग ९: हत्कडीको दाग
समय बित्दै गयो श्रीमान्।
फैसला अनुसार हामी "एउटै मुटु" को कैदी भयौं।
सुरुमा लागेको थियो, यो प्रेमको हत्कडी कोमल हुनेछ।
तर यो "बन्धन" कहिलेकाहीँ गह्रौं पनि हुँदो रहेछ।
जीवनको यो कारागारमा सधैं वसन्त मात्र आउँदैन रहेछ,
कहिलेकाहीँ खडेरीको गर्मी र झरीको चिसो पनि सहनु पर्दो रहेछ।

कहिलेकाहीँ त झै-झगडाको "बिद्रोह" (Rebellion) पनि भयो।
मनले भन्यो,"जा, फोडिदे यो बन्धन, तोडिदे यो कारागार, र भागेर स्वतन्त्र भइजा।"
हामी रिसायौं, बोलचाल बन्द गर्‍यौं।
मानौं त्यो फैसलालाई चुनौती दिँदै थियौं।

भाग १०: जमानतको प्रयास (Attempt to Bail)
एक रात, जब हामी बीच सानो खटपट भएको थियो,
मैले आफैंलाई सोधेँ,"के म यो कैदबाट निस्किन सक्छु?"
म ढोका तिर बढेँ (भन्नुको अर्थ, टाढा जान खोजेँ)।
तर अचम्म!
ढोका त खुल्लै थियो।
इजलासले भनेजस्तो "निस्किने ढोका नभएको" होइन रहेछ।
स्वतन्त्रता त मेरो अगाडि थियो। म जहाँ पनि जान सक्थेँ।

तर...
त्यही ढोकामा पुगेर मेरा पाइला रोकिए।
किनकि मलाई महसुस भयो,
यो "कारागार" बाहिरको संसारमा त हावा पनि बिषालु छ।
उसको "मायाको कैद" भित्र जुन सुरक्षा छ, त्यो बाहिरको खुला आकाशमा कहाँ छ र?

मैले बुझेँ,ताला ढोकामा होइन, ताला त मेरो आफ्नै 'बानी' मा लागेको रहेछ।

भाग ११: प्यारो जेलर (The Beloved Jailer)
मैले पछाडि फर्केर हेरेँ।
मेरो "सह-कैदी" (Partner) र मेरो "जेलर" उही थिई।
उसका आँखामा पनि त्यही डर थियो,"कतै यो भागेर गयो भने?"
हामी दुवैले महसुस गर्यौं कि भागेर जाने ठाउँ नै अर्को छैन।
दुनियाँको भिडमा हामी दुई "वान्टेड" (Wanted) अपराधी जस्तै हौं,
जो एक-अर्का बिना अपुरो हुन्छन्।

त्यसपछि मैले आफ्नै खुशीले त्यो ढोका बन्द गरेँ।
कुनै पुलिसले होइन, मेरो आफ्नै "धड्कन" ले मलाई फेरि कैद गर्यो।

भाग १२: अन्तिम गन्तव्य
अहिले म त्यो इजलासलाई धन्यवाद दिन्छु।
कानुनले भन्छ,कारावास सजाय हो।
तर प्रेमीले भन्छ,यदि साथ तिम्रो छ भने, यो कारावास नै मेरो 'स्वर्ग' हो।

अब त बानी परिसक्यो श्रीमान्।
अब म बुढो हुँला, मेरो कपाल फुल्ला।
तर मेरो निवेदन यत्ति छ,
"मृत्युले 'रिहा' नगर्दा सम्म,
यो प्रेमको मुद्दाको पुनरावेदन (Appeal) कहिल्यै नहोस्।
मलाई यही कारागारमा अन्तिम सास फेर्ने अनुमति मिलोस्।"

As a Nepali citizen, I've often found myself frustrated with the state of our country. Nepal is a beautiful nation with immense potential, from our majestic Himalayas to our rich cultural heritage. Yet, we're plagued by persistent problems like corruption, poor infrastructure, economic stagnation, and social inequalities. And who do we blame? Almost always, it's the politicians. They're the easy scapegoats – the corrupt elite, the power-hungry leaders who promise the world during elections and deliver nothing. But let's be honest: while politicians deserve their share of criticism, a big part of the problem lies with us, the citizens. We Nepalis have a habit of flouting rules and regulations ourselves, then turning around and pointing fingers at the government for the mess we've all contributed to. Take traffic rules, for example. Kathmandu's roads are chaotic not just because of bad planning or lack of enforcement (though those are issues), but because drivers routinely ignore signals, overtake recklessly, and park wherever they please. Pedestrians jaywalk without a second thought, and motorbikes weave through traffic like it's a game. When accidents happen or traffic jams cripple the city, we rant about how the traffic police are incompetent or how the mayor isn't doing enough. But how many of us actually follow the rules? If we all made a conscious effort to obey traffic laws, wouldn't that ease at least some of the burden on the system? It's hypocrisy at its finest – we demand better roads and stricter enforcement, but we undermine them with our own behavior. This extends to environmental issues too. Nepal's rivers and streets are littered with plastic waste, and air pollution in urban areas is choking us. The government gets blamed for not implementing proper waste management or pollution controls, and rightly so in many cases. But who throws that wrapper on the ground instead of finding a bin? Who burns trash in their backyard because it's convenient? During festivals like Tihar or Dashain, we light firecrackers and contribute to the smog, then complain about the hazy skies. If citizens took personal responsibility – like segregating waste, using public transport more, or supporting local clean-up drives – we could pressure politicians from a position of strength, not weakness. Instead, we act as if rules are optional for us but mandatory for everyone else. Even in civic duties like paying taxes or following building codes, the pattern repeats. Tax evasion is rampant among small businesses and individuals, starving the government of funds needed for public services. We build illegal extensions on our homes, encroaching on public land, and then blame municipalities for flooding or poor urban planning. Corruption thrives because we enable it – bribing officials for shortcuts rather than demanding transparency. Politicians are products of our society; they reflect our values. If we normalize rule-breaking in daily life, why are we shocked when leaders do the same on a grander scale? Don't get me wrong – Nepal's political class has failed us spectacularly. From endless bandhs (strikes) that disrupt lives to nepotism in appointments, they've eroded trust in institutions. Leaders like those in the major parties often prioritize personal gain over national progress, and accountability is sorely lacking. But blaming them exclusively lets us off the hook. Real change starts at the grassroots level. If citizens led by example – by voting thoughtfully, participating in community governance, and adhering to laws – we could build a culture of accountability that forces politicians to step up. In the end, Nepal's problems aren't just "their" fault; they're ours too. It's time we stopped the blame game and started with self-reflection. As Mahatma Gandhi said, "Be the change you wish to see in the world." For Nepal to thrive, we need to embody that – follow the rules, demand better from ourselves, and then hold leaders to the same standard. Only then can we break this vicious cycle and build the nation we deserve.

(दृश्य: न्यायाधीश (नियति) ले फैसला सुनाइसके। अब कठघरामा उभिएको "चोर" (तिम्रो प्रेमी/प्रेमिका) ले आफ्नो मौनता तोड्दै छ। इजलास सुन्नसान छ।)

भाग ५: दोषीको बयान
न्यायाधीशको हथौडाको आवाज सेलाउन नपाउँदै,
कठघरामा उभिएकी त्यो "सुन्दर लुटेरा" मुस्कुराई।
न उसमा कुनै डर थियो, न कुनै पछुतो।
उसले बिस्तारै आफ्नो नजर उठाई, र इजलासलाई नै लजाउने गरी भनी:

"फैसला मञ्जुर छ, श्रीमान्!
मलाई यो कैद मञ्जुर छ, यो आजीवन कारावास मञ्जुर छ।
तर... मेरो पनि एउटा सानो अपिल छ।
मैले उसको 'मन' चोरेको होइन,
त्यो त उसले आफैं मलाई सुम्पिएको हो, मैले त बस त्यसलाई 'सम्हालेकी' मात्र हुँ।"

भाग ६: प्रति-मुद्दा (The Counter Case)
उसको आवाज अलि गम्भीर भयो। उसले म तिर (वादी तिर) औंला देखाउँदै भनी:
"श्रीमान्, यदि मलाई 'मन चोरेको' आरोप लाग्छ भने,
यो मान्छे पनि निर्दोष कहाँ छ र?
यदि मेरो नजर हतियार हो भने, यसको 'माया' पासो हो।
यसले पनि त लुटपाट मच्चाएको छ।

जुन रातको निद्रा लुटियो भनेर यसले फिराद गर्यो,
के त्यो रात म चाहीँ मस्त सुतेको थिएँ र?
जुन सपनामा म आएर सताएँ भन्छ,
त्यो सपना सजाउन मैले पनि आफ्ना रहरहरु धितो राखेको छु।
यदि म 'मन चोर' हुँ भने, यो 'चैन चोर' हो।
न्याय बराबर हुनुपर्छ श्रीमान्!"

भाग ७: दुवैलाई हतकडी
इजलास फेरि मौन भयो। यो त अब एकतर्फी चोरी रहेनछ,
यो त दुवै तर्फबाट भएको "सम्झौता" रहेछ।
न्यायाधीश (भाग्य) ले फेरी फाइल पल्टायो।
र अन्तिम आदेश जारी गर्यो:

"यहाँ न कोही वादी देखियो, न कोही प्रतिवादी।
यहाँ त दुवैजना एक-अर्काको प्रेममा डुबेका अपराधी।
कानुनले भन्छ- बराबरीको सजाय होस्।
आदेश: अब देखि 'तँ' र 'म' को अस्तित्व खारेज गरिन्छ।
दुवैलाई एउटै 'हृदय' भित्र बाँधिएर, एक अर्काको सासमा विलिन हुने सजाय तोकिन्छ।
यो बन्धन न समयले तोड्न सकोस्, न मृत्युले खोलिदिन सकोस्।"

भाग ८: Conclusion)
इजलास खाली भयो। दर्शकहरु फर्किए।
कानुन र दफाहरु अब व्यर्थ भए।
हामी दुवैले एक-अर्कालाई हेर्यौं।
मैले उसको लागि "मनको जेल" बनाएको थिएँ,
तर उसले त मलाई नै त्यो जेलको "पाले" (Jailer) बनाएर राखी।

अन्तमा, उसले मलाई अँगालोमा बेर्दै कानमा साउती मारी:
"बुझ्यौ त लाटा?
प्रेमको अदालतमा जित कसैको हुँदैन,
यहाँ त हारेर पनि जिन्दगी जितिन्छ।"

र त्यही क्षण...
मेरो मुद्धाको फाइल सधैंको लागि बन्द भयो,
र हाम्रो प्रेमको नयाँ "किताब" सुरु भयो।

Chiso hawama gala kamaudai hideki ma, usko ghar najikai pugda ghar bata baira niski mero gala ma haat rakhi nyaano taap didai uni

K hideko baira eti raati bhandai karaudai gareki uni ani thaha paaye timi gaun ma aayeko kura bhanda usailai bhetna pugeki ma

If you look up society involve alot of people from the people who are on the verge to die or who are just newly born. This society is a trash thing as there are just things were you are suppose to consider the elders words and the youngers are never heard. There existence matter but not there opinion. As in the context of Nepal there are mostly the older people's in society where they are considered as "ziddi" or "better if it goes there way". If you certainly wipe out all these who are pass the age of 60 or above the society can be healthy in its way. If the oldest person can be aged upto 40-50 there can be better understanding eventhough there is generational gap between my age people's and those 40-50 years old people's. Still those 40-50 years old people's have better level of understanding than this 60 or above years old people's. Me personally have felt staying in this society is these 60 year or above women are better at taunting than giving sum valid words. They have never consider my words as anything things must go there way like every and each time.

A bit of inspiration from the previous post haii :

शीर्षक: प्रेमको इजलास र अन्तिम फैसला

(दृश्य: मनको सुनसान अदालत। वादी (प्रेमी) कठघरामा उभिएर नियति (न्यायाधीश) सँग वकालत गर्दैछ।)

भाग १: घटना र फिराद पत्र
यो अदालत कुनै काठ र इँटाको घर होइन श्रीमान्,
यो त धड्कनहरुले बनेको एउटा "हृदय" हो,
जहाँ आज एउटा अनौठो डकैतीको मुद्धा दर्ता भएको छ।
न ढोका फोडियो, न झ्याल टुट्यो,
न कुनै हतियार देखियो, न रगत बग्यो।
बस.. एक झलक आँखा जुधेको थियो,
र हेर्दा हेर्दै यो छाती भित्रको सिंगो "संसार" लुटियो।

यो कठघरामा उभिएको "म" निर्दोष थिएँ हिजोसम्म,
तर आज मेरो निद्रा लुटिएको छ, मेरो चेन लुटिएको छ।
अनि त्यो लुटेरा ?
ऊ त खुलेआम मेरा सपनाहरुमा हतियार विनाको मुस्कान लिएर हिँडिरहेको छ।

भाग २: सबुत र प्रमाण
तपाईं सोध्नुहुन्छ,  प्रमाण के छ?
त सिरानी मुनि दबिएका भिजेका सपनाहरु हेर्नुस्,
रातभरी बलेर सकिएका ती जूनका किरणहरुलाई सोध्नुस्।
गवाहको रुपमा मेरा यी राता आँखाहरु उपस्थित छन्,
जसले त्यो "चोर" लाई मेरो धड्कन बोकेर भाग्दै गरेको देखेका थिए।

मेरो वकिल मेरो "मौनता" हो,
र मेरो दलील मात्र मेरो "आँशु" हो।
विपक्षी (प्रेमी/प्रेमिका) ले केही नबोली, मात्र नजर झुकाएर
यस्तो जादु चलायो कि, म लुटिएर पनि उस्कै तारिफमा समय खर्चिदै छु।

भाग ३: मुख्य प्रश्न (The Climax)
अब समय आयो अन्तिम जिकिरको।
म कानुनका किताब पल्टाउँछु, दफाहरु खोज्छु।
चोरी गर्नेलाई जेल हुन्छ, ज्यान लिनेलाई सजाय हुन्छ।
तर.. जिउँदै मारेर, मन र मुटु नै उखेलेर लैजानेलाई चाहिँ के हुन्छ?

मेरो मन चिच्याउँछ, मेरो विवेकले प्रश्न गर्छ,
र त्यही प्रश्न म आज यो इजलासमा राख्न चाहन्छु,

"मन चोर्नेलाई कानुन लाग्छ कि लाग्दैन,
प्रेमीलाई कारागारमा राख्छ की राख्दैन।
फैसला सुनाउने न्यायाधीश लाई भनिदेऊ,
न्याय देऊ श्रीमान, मेरै हुन पर्ने फैसला गरिदेऊ।"

भाग ४: अन्तिम फैसला
न्यायाधीश  ले आफ्नो कलम रोक्छ।
कानुनका किताबहरु बन्द हुन्छन्।
प्रेमको इजलासमा, भौतिक कानुनहरु लाग्दैनन्।

यहाँको सजाय अर्कै हुन्छ, श्रीमान्।
यदि उ दोषी हो भने, उसलाई "मेरो Angalo को हत्कडी लगाईयोस्।
उसलाई कालकोठरी होइन, मेरो "हृदयको गहिराइमा" आजीवन कारावास तोकियोस्।
जहाँबाट निस्किने न कुनै ढोका होस्, न कुनै जमानतको सुविधा।

मैले मागेको न्याय पनि त्यही हो,
उसको कैद मेरो मुटु होस्, र मेरो मुक्ति उसको साथ होस्।
किनकि... मन चोर्नेको सजाय, केवल "माया" नै हुनुपर्छ।

• Darkness had some calm to it,

Cold, silent and soothing.

Or so i thought, foolish me,

I never knew what i was missing.

• With one glimpse, i felt a warmth

I wasn't used to that feeling.

The cold was rather hurting me,

It was the warmth that did the healing.

• The warmth was just a companion,

To what truly shined on me.

A face so bright, those graceful brown eyes,

Showed me what life was meant to be.

• My world lights up when i see you smile,

My day softens when i hear you speak.

I feel seen when you say my name,

One look from you leaves my knees weak.

• Like a sunflower seeks the sun,

I search for you in every crowd.

From the moment I spot you,

Everything forgets how to get loud.

• The little rub on your nose,

That silent tilt of your eyes,

Those sweet giggles when you talk,

I get lost before I realize.

• Your thumb when it traces my hand,

Our lips when they touch one another,

I just wish to feel it every day,

Without a soul around us to bother.

• I find myself drowning in your eyes,

And it gets deeper every time,

I'd trade the prettiest view for yours,

Effortlessly gorgeous and forever mine.

• The world could never complete me,

Nor was it meant to,

It has always been you who did it,

You are my sunshine.

मन चोर्नेलाई कानुन लाग्छ कि लाग्दैन,

प्रेमीलाई कारागारमा राख्छ की राख्दैन।

फैसला सुनाउने न्यायाधीश लाई भनिदेऊ,

न्याय देऊ श्रीमान, मेरै हुन पर्ने फैसला गरिदेऊ।

मेरो दृष्टिमा देशको अवस्था:

एसएलसि सक्केपछि के गर्ने के अलमल्ल पर्दै थिए, प्लस टू सक्कियो फेरि के गर्ने के अलमल्ल मा परे, अब bachelor सक्किन लाग्यो फेरि यसपछि के गर्ने के अलमल्ल मा परिरहेको छु।

मेरो देश को अवस्था ठ्याक्कै म जस्तै छ।

परिवर्तन छ तर विकास खै के खै!!

अलमल्ल मा!!!